หมีแก่พึมพำ

ถ้าโดโรธีในพ่อมดออซเคาะส้นเท้าสามทีแล้วได้กลับบ้าน
วันนั้นที่โรงหนังกูคงได้กลับบ้านไปหลายรอบ
เพราะหลังจากดูหนัง new moon ภาคต่อของ Vampire Twilight จบ
กูเคาะ(อันที่จริงคือกระทืบ)ส้นตรีนไปสิบกว่ารอบแล้วก็ร้องว่า เจ๊ง.เจ๊ง.เจ๊ง
คือว่าถ้าไม่ใช่แฟนหนังสือคงไม่มาดู
และถึงเป็นแฟนหนังสือกูก็ต้องขอบอกกันปากต่อปากว่า

....หนังแม่งห่วยแตก

คนที่เป็นแฟนเอ็ดเวิร์ดผู้รูปหล่อในภาคแรก
ก็จะพบในภาคนี้ว่าหนุ่มแวมไพร์ผู้ไม่แก่เฒ่าเริ่มหย่อนยาน แสนจะแห้งเหี่ยวเมื่อเทียบกับเจคอบหมาป่าหนุ่มกล้ามใหญ่ล่ำบึ้กที่กำลังเจริญเติบโต (ทำให้นึกถึงคำเพื่อนว่า กว่าหนังจะจบหมดทุกภาคเอ็ดเวิร์ดหนังเหี่ยวหมดพอดี)

แต่...นั่นก็ไม่ใช่ประเด็น

ทำไมคนทำหนังถึงต้องเขียนบทภาพยนตร์ใหม่แทนที่จะใช้บทพูดในหนังสือที่มีอยู่แล้ว นั่นก็เพราะหนังมีเวลาแค่หนึ่งชั่วโมงครึ่ง ส่วนหนังสือมีเวลาชั่วกัปชั่วกัลป์ไง..
แต่ในโรงหนังกูพบเจอเบลล่าและเอ็ดเวิร์ด พร่ำพรรณนาคำรักกันเหมือนในหนังสือ ยาวเหยียดยืดยาด และในขณะที่คนดูยังไม่ทันซึ้งแม่งก็ตัดภาพ..ฉึบ!! ไปซีนอื่น คือว่าถ้ากรูไม่เคยอ่านหนังสือนะกรูจะไม่เชื่อเลยว่าไอ้สองคนนี่มันรักกัน บทภาพยนตร์ที่เค้าว่ากันว่าต้องเอาอยู่ภายในสามคำห้าคำมันหายไปไหนหมดในหนังเรื่องนี้วะ

อืม..ม จะโดนคนเขียนบทตบเอามั๊ยเนี่ย
.........................................................ไปเรื่องอื่นกันดีกว่า

เคยมั๊ย..ที่รู้สึกถูกอกถูกใจสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นอันมาก
มากจนจำมันได้ในครั้งเดียว มากจนบางเราเผลอคิดถึงมันบ่อยๆ
ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่กรูพบเจอหนังสือเล่มหนึ่งใน 7-11

“โนบีตะ ชัยชนะของคนไม่เอาถ่าน”

โหย...ไม่รู้เป็นไงชื่อหนังสือโดนมากกกกก หยิบขึ้นมาลูบๆคลำๆ
จึงรู้ว่ามันเป็นหนังสือ How to หรือเกี่ยวกับจิตวิทยาอะไรสักอย่าง
ที่ใช้ตัวละครในการ์ตูนเรื่องโดเรมอนเป็นบรรทัดฐานในการวิเคราะห์

....แต่ไม่ซื้อหรอก ก็กรูชอบแต่ชื่ออ่ะ
แล้วก็ไม่รู้เป็นไง ชื่อนั้นยังคงตามหลอกหลอนกรูอยู่เรื่อยมาทุกครั้งครา
ที่ต้องประสบพบเจอชะตากรรมอันน่าสงสารเช่นเดียวกันกับโนบีตะ
เพื่อนแกล้ง ชิซุกะจังไม่รัก สอบตก อ่อนแอ แม่ไม่รัก ขาดความมั่นใจ

“โนบีตะ ชัยชนะของคนไม่เอาถ่าน” ...ท่องไว้ในใจเหมือนท่องมนต์
แล้วก็ไม่รู้เป็นไง..ช่วงนี้ท่องบ่อยเลยกรู...
เฮ้อ..