blogtag

1. คุณเริ่มเขียน Diary/Blog ตั้งแต่วัน เดือน ปี ไหน
อยู่ขวามือนี่เอง หาเอาเรย จำได้แต่ว่าเป็นรูปจูดี้อ่ะ

2. คุณชอบตอนไหนที่คุณเขียนมากที่สุด ... เพราะ ????
friend เพราะเป็นการเล่าเรื่องมากที่สุด นอกนั้นเป็นการบ่นพืมพำประสาหมีขี้เหงา

3. ตอนไหนที่มีคนเข้ามา Comment Diary/Blog ของคุณมากที่สุด
ก็blogนี้มันเป็นที่สุมหัวของเราสามคน แล้วจะให้ใครเข้ามาเม้นท์ล่ะจ๊ะ

4.เพิ่มเติมความลับส่วนตัว
ความลับของหมีไม่มีในโลกกกก
5. แล้วอยากรู้รายละเอียด Diary/Blog ของใครอีกละ
น้องเอ๋เรย นังรี่ด้วย

เสร็จกู

"ไม่มีแล้วครับพี่ เค้าเลิกผลิตแล้ว" พนักงานขายใน power buy มันบอกกับโกบ๊วย ตอนที่พวกเราถามหาทีวีจอแบน
อันเนื่องมาจาก ทีวีที่บ้านมหาชัยเสีย ใช้งานมาสามปี อยู่ดีๆมันก็ดับไปซะดื้อๆ โดยไม่แสดงอาการเตือนล่วงหน้า
ทั้งๆที่มันเคยอวดภาพใสปิ๊ง คมชัดขนาดทำให้ตาเสีย สร้างความบันเทิงให้กับคนในบ้านมาตลอด
จนกระทั่งหกโมงเย็นวันหนึ่ง มันก็ดับ
และมันก็ดับ ทุกหกโมงเย็น ทุกวันเรื่อยมา
ไม่มีใครใส่ใจกับอาการติงต๊องของมัน จนกระทั่งเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา อาม่าก็โวยวายว่า
ดู "อิม ซัง อ๊ก" ไม่ได้ โกบ๊วยก็รับลูกทันทีว่า..เออ จริงด้วย(เพิ่งนึกได้)
จะยกทีวีไปซ่อมมันก็หนักมากขนาดแรงควายอย่างกูยกไม่ไหว
ที่สำคัญการซ่อมยังทำให้บ้านมหาชัยขาดสีสัน และเงียบเหงาตลอดเวลาไม่ใช่เฉพาะหกโมงเย็นอีกต่อไป
โกบ๊วยจึงยืนยันที่จะซื้อทีวีใหม่ โดยให้เหตุผลว่า..บ้านเงียบเกินไป
นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เรามายืนอยู่ที่ห้างเซ็นทรัลพระราม2 และพบว่ามันมีแต่จอ LCD ทั่วทั้งแผนกเครื่องใช้ไฟฟ้า
ทีวีรุ่นใหม่ รูปลักษณ์สวยงาม ราคาแพง คุณสมบัติดีเยี่ยม แต่ใช้งานในประเทศไทยไม่ได้
ภาพคมชัดที่เราเห็นทางห้างเปิดเป็นตัวอย่างนั้น ต้องผ่านอุปกรณ์เสริมราคาที่โคครแพงเกือบเท่าทีวีเชียว
"บ้านคุณพี่เสาอากาศเป็นแบบไหนครับ" มันถามอย่างเอาใจหลังจากรู้ว่าพวกเราจะไม่มีวันซื้ออุปกรณ์เสริมห่าเหวนั่นเด็ดขาด พร้อมทั้งอธิบายคุณสมบัติของทีวีด้วยศัพท์เทคนิคเพื่อสร้างอาการมืนงงให้กับลูกค้า จับใจความได้ว่า
สัญญาณของบ้านเรามันแค่ 50Hz ถึงแม้ทีวีจะดีเยี่ยมสักแค่ไหนก็เท่านั้น ถ้าต้องการภาพคมชัดต้องดูDVD โดยใช้อุปกรณ์เสริมอุบาทย์ที่มันนำเสนอ
..ในที่สุดก็บ๊วยก็ซื้อมาเพราะเห็นแก่ อิม ซัง อ๊ก
วันนี้คือวันที่ทางห้างนัดมาติดตั้ง อาม่าตั้งตารอคอยช่างตั้งแต่เช้าอยู่หน้าบ้าน
ประมาณ 11 โมงกว่าๆ จอLCD ยี่ห้อ Sonyถูกยกเข้าบ้านแบบเบาหวิว อาม่าไม่ยอมไปไหน ลากเก้าอี้มานั่งเฝ้าช่างเหมือนประหนึ่งตัวเองเป็นเด็กเห่อของเล่นใหม่ มุมปากแย้มยิ้มแบบคนแก่อารมณ์ดี
ผ่านไป15นาที การติดตั้งเสร็จเรียบร้อย
พนักงานขายคนเดิมเสนอโปรโมรชั่นสุดพิเศษ สายต่อพ่วงภาพและเสียงคุณภาพเยี่ยมคู่ควรกับจอLCD ราคา 3000กว่า ถูกกว่านี้ไม่มีอีกแล้วพร้อมกับต่อสายใหม่ให้เสร็จสรรพ สายรุ่นเก่าราคา 80 บาทถูกเก็บทิ้งอย่างไม่มีเยื่อใยในถุงพลาสติก แล้วพวกมันก็ลากลับ ปล่อยให้พวกเรานั่งชื่นชมทีวีใหม่ที่รูปลักษณ์ภายนอกสวยงาม แต่ไม่ถูกใจอาม่าเลยสักนิดเดียว
ห่างออกไป4เมตร เจ้ายักษ์ใหญ่เครื่องเก่าถูกวางทิ้งไว้รอเวลาไปซ่อม อาม่าหาผ้าอย่างดีมาคลุมให้กลัวว่ามันจะน้อยใจที่ถูกโดดเดี่ยว หันมาใช้คำพูดปลุกปลอบมันว่า ซ่อมเสร็จอาม่าจะเอาเครื่องนี้ อาม่าชอบเครื่องนี้มากกว่า
ไม่มีใครพูดอะไร แต่ในใจกูนั้น นึกถึงจอLCDถูกนำไปตั้งอยู่บนชั้นสองของร้านราดหน้า ข้างๆที่หลับที่นอนของกูกับจูดี้ ทีวีเครื่องเก่า 14 นิ้วจะถูกยกออกไป หนึ่งคนหนึ่งหมาจะมีความสุข กับทีวีคุณภาพเยี่ยมที่ถูกเสียบกับUBC ที่ไม่ว่ายังไง ก็น่าจะชัดกว่าสัญญาณ 50Hz ฮิฮิ(>o<)

หวัดดีปีใหม่

เฮ้ออออ..เสียงถอนหายใจอันยาวนานของพี่หมีเกิดขึ้นในทุกๆวัน
ทำไมน่ะเหรอ ก็นี่มันปีใหม่แล้วนี่นา แต่ทำไมสันดานขี้เกียจของตูมันยังคงเดิมทุกประการ
หลังจากจบทริปประจำใจ ญี่ปุ่นก็ดูเหมือนกลับไปนอนอยู่ในก้นถุงที่ชื่อว่าความฝันของตูอีกรอบ
อยากไปอี๊กกกกกกกก
และถึงแม้ว่าเหตุการจะผ่านไปนานจนเกือบโข
แต่ตูก็ยังเฝ้าบอกกับใครๆว่า ..เพิ่งกลับจากญี่ปุ่น
เช่นว่า.. ห้องรกจัง ยังไม่ทำความสะอาดอีกเหรอ
..ก็เพิ่งกลับจากญี่ปุ่นอ่ะ
เช่นนั้นทุกคำถาม จะต้องมีญี่ปุ่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเสมอ
และตอนนี้ เวลาในทุกๆวัน ก็ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็วเมื่อต้องยุ่งอยู่กับการทำงาน
เวลาที่เหลือก็อยากจะนอน นอน และก็นอน ซึ่งไม่เดคยรู้สึกพอ
..ช่วงหนึ่งก่อนขึ้นปีใหม่แค่ไม่ก็วัน ตูถูกผีบ้าแห่งความเหงาเข้าสิง
อันเนื่องมาจากเพื่อนพ้อง คำพูดของพวกมันทำให้กูเซ็งจิตไปหลายวัน
ช่วงเวลาแห่งการกระเสือกกระสนอยู่ในความคิดงี่เง่าของตัวเองนั้น
โคตรอยากอ่านหนังสือดีดี สักเล่ม
..แต่ก็ไม่ได้อ่าน
..อยากจะเขียนจดหมายหาใครสักคน แต่ก็ไม่ได้เขียน
เอาเถอะ ถึงยังไงตอนนี้อาการเซ็งจิตมันก็ผ่านไปแล้ว
แต่งจิตแต่งใจของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง
ตั้งเป้าหมายใหม่ จะได้ไม่หลงไปไกลนัก เวลาที่มีมารมาทำให้เขว