เบื้องหลังร้านราดหน้า

เฮ้ออ..เห้อออ
หลังจากจบโปรโมรชั่นซื้อแล้วแถม 1 ห่อ ความวุ่นวายที่เหมือนกับฝันไปก็จบลง
ยอดขายที่หวังว่าจะดีขึ้นหลังจากจัดโปรโมรชั่น ก็ไม่ได้กระดิกไปไหน มันยังคงสม่ำเสมอ เหมือนความน้ำเน่าของพี่หมี
แต่ถามตัวเองว่า เสียแรงเปล่า? ก็ต้องตอบว่า...ไม่
เพราะจุดประสงค์ที่ทำ(มิใช่ความหวัง) เพียงเพื่อให้คนหลงใหลในรูปรสของไก่ทอดมากขึ้น ก็เท่านั้น
และมันก็ได้ผล(อะฮ้าา)
ตอนนี้ชีวิตของตัวเองจึงกลับเข้าสู่โหมดปรกติอีกครั้ง
ว่างเปล่า ว่างงาน
อย่าเข้าใจผิด ไม่ใช่เพราะขายไม่ดี แต่เป็นเพราะลูกน้องที่เฝ้าฝันหามานาน ในที่สุดก็มีครบองค์ประชุม
เย้..เย้..เย้
วันศุกร์ที่ผ่านมาเลยได้ไปดู The Queen
ถามว่าสนุกมั๊ย? ถามว่าดีมั๊ยดีกว่านะ จะได้ตอบว่าดีมากกก
หมาน่ารักมากเลยล่ะ(>0<) ม่ายยยช่ายยย
มันเหมือนกับเรามองสิ่งเดียวกัน ในมุมอื่นบ้างน่ะ
ตลอดเวลาที่ดูมีความรู้สึกว่า ความรู้สึกของคนเรามันช่างเปราะบาง และชอบโอนเอียงไปทางคนหมู่มากอยู่เสมอ
หลังจากดูหนังจบ ก็ไปนอนตีพุงอยู่ที่สวนรถไฟ
หอบเสื่อ หมอน หนังสือ และอาหาร ประหนึ่งหมีปิคนิค
ไม่สนใจสายตาประชาชีที่มองแบบเหยีดหยามว่า เอ็งมาคนเดียวแต่ทำไมของกินมันมากมาย(อยากกินของกูล่ะสิ)
เมื่อเจอะเจอที่เหมาะก็นอนกิน แล้วก็อ่านหนังสือ ตามประสาหมีขี้เกียจจนผล๊อยหลับไป
ตื่นขึ้นครั้งแรกเพราะมีสาวสวยเดินมาบอกว่า (พี่คะข้าวติดปาก) (-_-) พี่คะแจกฟรีค่ะ
พร้อมยื่นบทสวดบูชาพระพุทธให้หนึ่งแผ่น แสนภูมิใจที่แม้กระทั่งตอนนอนยังดูธรรมมะธรรมโม
แผ่นหลังของน้องคนสวยยังไม่ทันพ้นสายตาก็หลับต่อ
ตื่นขึ้นครั้งที่สองเพราะมีเด็กหัดวิ่งมาหล่นบนท้องที่ป่องเพราะหมูปิ้ง 3 ไม้ กับข้าวไข่เจียวหมูสับ(ไข่2ฟอง)
เฟรนส์ฟรายด์ hotwings แล้วก็เป๊ปซี่หนึ่งป๋อง
ค้อนเล็กๆ แบบหมีหงุดหงิดตอนพ่อของเด็กมาขอโทษขอโพย
หลังจากนั้นก็เปลี่ยนท่านอนเล็กน้อย เพราะพุงป่องแล้วก็หลับไป
ตื่นครั้งที่สามตอนมีว่าวหล่นลงมาบนตัว
หันซ้ายหันขวา ก็เจอไอ้เด็กเปรตที่ม้วนว่าวกลับไป โดยไม่คิดที่จะขอโทษกูซักคำ
ลุกขึ้นด้วยความโมโห เด็กวิ่งหนีไปเพราะคิดว่าตัวเองแหย่หมีให้โกรธ
จากนั้นลากเสื่อ เหน็บหมอนเข้ารักแร้หมี หิ้วหนังสือและขนมที่เหลือไปนอนนู่นนนนน
ใต้ต้นไม้ที่ดูแสนสงบ ตื่นขึ้นมาครั้งสุดท้ายตอนที่มีมดมาเดินอยู่เต็มเสื่อเพราะอาหารบนเสื่อ
ฮื่ออออ คำรามด้วยความโกรธ สะบัดเสื่อทิ้งมดลงน้ำ
สายตาเหลือบไปเห็นคู่รักที่หัวเราะเราตั้งแต่ตอนว่าวหล่นบนตัว นี่พวกแกตามชั้นมาทำมัยเนี่ย
จะลักหลับหมีเหรอ ผู้หญิงก็ไม่สวย ผู้ชายก็ไม่หล่อ ฝันไปเถอะ
กลับบ้านด้วยอารมณ์เคืองนิดๆ
คอยดูเถอะ คราวหน้ากูจะเอาผงโรยมดมาด้วย(T^T)

คืนนั้นกลับร้านด้วยสีหน้าอิดโรย แล้วก็บอกลูกน้องว่า
วันนี้เหนื่อยมากเลย ไม่ได้นอนเลย ไปนอนละนะ จะเก็บร้านเรียกด้วย
และนี่ คือร้านราดหน้าที่เข้าสู่โหมดปรกติ
ขอร้านราดหน้าจงขายดี ขายดี


่

มังกรเดียวดาย

ความรัก...
ความจริงตาบอด
ความหึงหวง...
ยิ่งสามารถทำให้คนที่ฉลาดที่สุด
กลายเป็นทั้งตาบอด..ทั้งโง่เขลา..
ระหว่างความรัก..กับความแค้น..
ที่แท้มีระยะห่างมากน้อยเท่าใด?

วันนึง ที่เวลาเดินช้าจิงจิง

วันนี้คุณทำใครหล่นหายไปบ้างรึเปล่า?
ได้ยินบ่อยเหลือเกินกับคำพูดอะไรประมาณนี้
แต่ทุกครั้งก็จะมีคำตอบให้กับตัวเอง ประมาณว่า
ไม่ว่าจะเป็นคนที่หายไป หรือคนที่ยังอยู่กรูก็เลือกเองทั้งสิ้น จะบ่นไปทำไม
แต่วันหนึ่ง..
เมื่อกาลเวลาผ่านไป จนดูเหมือนแต่ละวันเวลามันเชื่องช้าอืดอาด
เหลียวมองรอบกาย ...นี่กูเหลือคนข้างกายกี่คน!!!!!
วันนี้คุณทำใครหล่นหายไปบ้างรึเปล่า?
คำถามนี้หวนกลับมาอีกครั้ง
ช่วงเวลาหนึ่ง จุดหมายดูเหมือนจะสำคัญมากกว่าอื่นใด
ในระหว่างทางที่แสนจะรีบร้อน จึงเผลอ(ขอย้ำว่า เผลอ)ทำใครหล่นหายไป
เมื่อนึกได้ก็จะบอกกับใครคนนั้นว่า รอตรงนี้หล่ะ เดี๋ยวกลับมารับ
หรือ..รำคาญน่า จะไปไหนก็ไป
เมื่อวันนึงถึงจุดหมาย เหลียวกลับไป(แต่วววว)
ใครเค้าจะรอ ทุกคนต่างก็มีทางของตัวเองทั้งนั้น
ช่ายยยซี้
แต่ก่อนไป เธอพร่ำบอกว่า เธอชอบเพลงนี้มากกกกกกก

อากาศ (ป้าง)
เธอเห็นว่าเป็นฉัน หรือเธอไม่เห็นมันอยู่เลย
บางครั้งละเลย เหมือนดังคนไม่เคย มีตัวตน
ขอร้องเธอมองฉันที นี่คือสิ่งที่มี มีจิตใจ
อย่าทำแบบนี้เลย แบบนี้เลย เหมือนฉันไม่เคยมีความหมาย
เธอไม่เคยสนใจ ไม่เคยเห็น
ก็เป็นแค่เพียงอากาศ แค่ลมที่พัด ไม่มีตัวตน
มีบางครั้ง ต้องเคลื่อนไหว เรียกร้องให้เธอสนใจ กลายเป็นสายลม
ไปพัดเธอ ไปพัดใจ เธอบอกว่าเย็นสบาย แต่ไม่เคยมองเห็น

กรูก็ไม่เคยมีอารมณ์จะซื้งกับเพลงนี้เลยอ่ะ
แต่ว่าตอนนี้ซึ้งแล้ว
...เอ่อ...จะสายไปไหมถ้าจะขอเป็นสายลมบ้างเนี่ย
พัดซ้ายที ขวาที(พร้อมกับพร่ำร้องว่า สนใจหน่อย สนใจหมีหน่อย)



ี้

reminder

ศุกร์ที่ผ่านมาฟังกรีนเวฟ 106.50 ตอนเก็บร้าน
มีช่วงหนึ่งที่เกี่ยวกับเรื่องรักๆ ชื่อว่า Club friday ให้ผู้ฟังทางบ้านโทรไปเล่าประสบการณ์ของตัวเอง...ออกอากาศ
มีประเด็นมันๆ ทุกศุกร์ แต่ไม่เคยได้ฟัง ศุกร์นี้ช่างบังเอิญเหลือเกิน ประเด็นก็...นะ
......7 ปีอาถรรพ์........
อืม..ม.. รู้สึกคุ้นๆ เหมือนเพื่อนจะเคยพูดให้ฟังเกี่ยวกับเรื่องคนรักกันจนล่วงเลยเข้าปีที่7 มักจะเลิกกัน

ย้อนกลับไปเมื่อ6ปีที่แล้ว
ฮื๊ยยย...กูไม่เชื่อหรอก แต่นับในใจอยู่ว่าตอนนี้ปีที่เท่าไหร่แล้ววะ แล้วก็ตกก๊ะใจ (่ในใจ) ว่านี่เข้าปีที่ 7 นี่หว่าาาาา
ปัจจุบันนี้ 2550
เลิกกันไปแล้ว แต่นั่งนึกถึงเมื่อตอนนั้น ตอนที่เพื่อนพยายามเหลือเกิน(ไม่รู้ว่ามันประสงค์อะไรหรือเปล่า) ที่จะบอกเล่าเรื่องราว
เกี่ยวกับอาถรรพ์7ปี มันก็ไม่ได้มีผลอะไรหรอก เพียงแต่มันทำให้นึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่มันเริ่มก่อตัวระหว่าง...เรา (ไม่เกี่ยวจิงๆนะ)
อืม..ม มันเริ่มเมื่อปีที่7 ฮ่า ฮ่า

ตกดึกนั่งดูหนัง what dream may come เห็นภาพ flash back ของพระเอกนางเอก
นางเอกดูจะมีความสุขเหลือหลาย ไม่ว่าจะพูดอะไร จะมีเสียงหัวเราะกลั้วคออยู่ตลอดเวลา
...เธอตลกอะไรนักหนานะ
เห็นภาพ flash back ของตัวเอง
...แล้วเมื่อก่อนกูพูดอะไรตลกนักนะ คนบางคนถึงได้หัวเราะขนาดนั้น
แต่ทำไมสองสามปีหลังถึงไม่เคยเห็นมันหัวเราะแบบนั้นอีกเลยนะ
...ตอนนั้นเราคุยเรื่องอะไรกันน้าาา  ..นึกไม่ออก /(-_-)\

ธันวาคม

วันนี้เพื่อนส่งเมล์มาให้ เป็นการทำนายตามเดือนเกิดของแต่ละคนวงเล็บมาว่า (แม่นมาก)
ในคำทำนายมันบอกว่า คนเกิดเดือนธันวาคม จะมีแฟนช้าเพราะเลือกมาก(ไม่ใช่เพราะไม่มีใครสนใช่ป่ะ)
แถมยังเป็นคนที่อารมณ์เสียง่าย และมีบุคลิกภาพแปรปรวน
ดูสิ..อยู่ดีๆก็ได้คำตอบที่ตามหามาตลอด
ที่ตอนนี้ยังไม่มีแฟนก็เพราะ...กูเกิดเดือนธันวาคม (เลือกอยู่)
และถ้าช่วงนี้อารมณ์เสียบ่อยก็เพราะ....กูเกิดเดือนธันวาคม
หรือถ้ากลายเป็นหมีโลเล มีบุคลิกภาพแปรปรวนก็เพราะ....กูเกิดเดือนธันวาคม
เพราะเดือนธันวาคมอย่างเดียวเท่านั้น
เฮ้อออ..ช่วงนี้มองไม่เห็นดาวเลย (อีตาข่ายสีเขียวมันบังดาวหมดเลยอ่ะ)(-_-)