ณ.หอศิลป์กรุงเทพ

เกิดอาการใจสั่น เต้นไม่เป็นจังหวะ รัวและแรง........
แต่มันไม่ใช่เรื่องของเธอและฉัน หรืออะไรที่มันน่าจะโรแมนติค
มันกลายเป็นเรื่องของหมีแก่กับโรคกลัวความสูง..หึ

ณ.จุดเกิดเหตุ เป็นชั้นห้าหรือหกก็ไม่รู้แล้ว
ตอนนั้นหน้ามืดตาลายอายความสูงอยู่
ณ.หอศิลป์กรุงเทพ สถานที่ที่พักหลังนี้ไปบ่อยมาก
มากจนน่าจะเกิดคำครหา ว่าไปหอศิลป์ทั้งที
แต่ทำไมมรึงถึงไม่เคยยลงานศิลปะสักชิ้น
..นอกจากไปนั่งจิบชาร้อนและบ่นพึมพำ

วันนั้นเป็นโอกาสเหมาะ หมีแก่ถึงที่นัดหมายก่อนเวลา
หมีบ้ายังไม่มาเปิดร้านชา....
หมีแก่จึงเดินเอามือไขว้หลัง ทำท่าทรงภูมิ
เริ่มเดินวนขวาตั้งแต่ชั้นสอง
.....ดูงานศิลปะ
และที่ต้องเดินวน เพราะลักษณะอาคารของหอศิลป์นั้นภายในเหมือนเป็นวงกลม
มีกำแพงทึบครึ่งวงกลมหันหากันประมาณ 45 องศา
ถ้าเราหันหน้าเข้าหากำแพงเพื่อชมงานศิลปะ บันไดเลื่อนจะอยู่ด้านหลัง
ปัญหามันอยู่ตรงกำแพงทึบนี่ล่ะ
คนออกแบบคงต้องการให้แสงเข้าบ้าง ไม่ก็ต้องการให้ผู้ชมงานศิลปะได้พักสายตามองข้างนอกบ้าง
กำแพงทึบ จึงมีร่อง...
ร่องที่ว่านี้กว้างเท่าตัวคน แต่สูงตั้งแต่พื้นจรดเพดาน
กำแพงทึบ จึงมีสองร่อง...ให้แสงผ่าน
..ให้หมีแก่เห็นวิวทิวทัศน์ข้างนอก

ชั้นสอง..วิวสวย
ชั้นสาม..เริ่มคิดว่าชั้นสี่จะมีร่องนี้มั๊ยนะ
ชั้นสี่...คิดในใจว่า มันจะทำไว้ทำไมนะ(พร้อมกับขาที่เริ่มสั่น)
ตะเกียกตะกายขึ้นชั้นห้า เท้าแตะพื้นกลับหลังหัน วินาทีนั้นอยากกระโจนลงบันไดไปชั้นสี่

ณ.ชั้นห้า(รึเปล่าน๊า..จำไม่ได้) ครึ่งหนึ่งของกำแพงทึบหายไป
มีแต่กระจกใสตั้งแต่พื้นจรดเพดานแทนที่
โอยกู.....สังขารไม่เที่ยง ยุบหนอพองหนอ คนเต็มไปหมด ทำยังไงดี กูกลัวความสู๊งงงงงง
ยังคงยืนอยู่หน้าบันไดเลื่อน ฝืนทำใจกล้ามองไปทางกระจก
ข้างล่างนั่น เห็นผู้คนตัวเล็กๆ เดินกันบนถนน บนสะพานลอย
แดดสว่างจ้าส่องผ่านกำแพงกระจกจนแสบตา
ใต้แสงแดดส่องมีโต๊ะกลมพร้อมเก้าอี้นั่งให้ผู้คนทั่วไป(ที่อาการปรกติ)นั่งชมวิวทิวทัศน์
แหม...น่านั่งจังเยยยยย(T__T)
ขวามือของกำแพงใสสว่างเป็นบันไดเลื่อนตัวสุดท้ายของชั้น
นั่นหมายความว่า ถ้าจะไปสูงกว่านี้ต้องใช้ลิฟท์
แต่ชีวิตของหมีแก่ก็มาได้แค่นี้
..แค่ตีนบันได
ใครอยากรู้ว่าทำไมกรูไม่ขึ้นไปก็กรุณาไปดูเอาเองด้วยตา
ว่าไอ้บันไดเลื่อนบ้านี่มันน่ากลัวขนาดไหน...

ลงมาถึงชั้นสองด้วยน้ำตานองหน้า
เกิดอาการแต๋วแตกกรีดร้องกับบัวว่า
“บันไดมันน่ากลัวมากเลยอ่ะบัว”
“ร่องบ้านั่นก็น่ากลัว”
ฮือ.ฮือ.ฮือ

หอศิลป์ไม่เหมาะกับหมีแก่
หรือหมีแก่ไม่คู่ควรกับการดูงานศิลปะ
รู้แต่ว่า..ครั้งหน้าต้องพาเพื่อนมาด้วย
จูงมือกันเดิน...มันเดินนำ
.......กรูหลับตาเดินตาม