อยากลืม

สี่วันที่ผ่านมาพยายามจะเข้าblog แต่เข้าไม่ได้ ทั้งๆที่เป็นช่วงเวลาที่อยากเขียนและอยากเล่า
พยายามแล้วพยายามเล่าก็ไม่สำเร็จจนคิดว่าคอมพ์เสีย ในที่สุดต้องยอมจำนนเมื่อโทรไปเช็คกับเพื่อนว่ามันก็เข้าไม่ได้เหมือนกัน
แต่วันนี้พี่เข้าได้แล้วอ่ะ ..หลินฮุ่ย.. แกจะรู้มั๊ยเนี่ย
ช่วงที่เข้าblog ไม่ได้เลยเข้าไปโหลดโปรแกรม google earth มาเล่นกะว่าจะหาแผนที่และโรงแรมในญี่ปุ่นแบบไม่ต้องเสียตังค์
เปิดโปรแกรม.......ลูกโลกก็ลอยขึ้นมา
เราก็ลากเม้าส์ไปที่...ตอนใต้ของประเทศไทย
...เกาะพงัน..
ก็แค่อยากรู้ว่า ฟูลมูนปาร์ตี้มันเป็นไง
หาดริ้นมันเป็นไง
หาดยาวมันเป็นไง
แล้วผู้คนที่นั่นหน้าตามันเป็นไง
......ทำมัยคนคนนึงแม่งถึงได้อยากอยู่จัง
ดูได้สักพักก็ได้สติว่า เราอยู่ประเทศเดียวกัน บนดาวดวงเดียวกัน แต่เราคงมาจากคนละโลก
...ถึงได้ไปกันไม่ได้..ช่างแม่งเถอะ

แล้วก็ลากเม้าส์ออกมาเพื่อที่จะกลับไปยังจุดหมายแรก....ญี่ปุ่น..
บอกตัวเองว่า เราควรมองไปข้างหน้า..ข้างหน้า(สะกดจิตตัวเอง)

เรียกชั้นว่าเจ้าหญิง

เมื่อวานนั่งกินข้าวอยู่ในร้าน เป็นข้าวเย็น
ทุกครั้งที่นั่งกินข้าว จูดี้จะมานั่งรอขอส่วนบุญทุกครั้ง
ความพยายามเรียกร้องความสนใจขึ้นอยู่กับความหิวและความอยากของจูดี้ในวันนั้น
แต่วันนี้ต่างออกไป มันไปนั่งเฝ้าคนอื่น
ตามปรกติแล้ว หลังจากทานของคาวเสร็จ และจูดี้เกิดหิวน้ำขึ้นมาในช่วงกลางวัน เธอจะเดินขึ้นไปกินบนบ้าน
แต่วันนั้นไม่ใช่ มันพยายามเดินตามพี่คิด ลูกน้องในร้านที่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นคนดูแลจูดี้เวลาที่พี่เก่งไม่อยู่
เดินตามทุกก้าว เข้า-ออก และเข้าและออก ถ้าพี่คิดนั่ง มันก็นั่งรอ ซึ่งอากัปกิริยานี้ จูดี้จะมีให้พี่เก่งคนเดียวเท่านั้น
พวกเราเลยเดาว่ามันหิว.....
แต่ไม่ใช่เพราะให้กินแล้วมันก็ไม่กิน
ที่สุดแล้ว พวกเราก็เอะใจเลยลองเอาน้ำมาให้กิน
พี่คิดเอาน้ำใส่กล่องแล้วก็เรียกจูดี้ไปกิน
มันมอง แต่ไม่ยอมกระดิกไปไหน แต่ทำหน้าอยากกิน
พี่คิดเลยเดินเข้ามาใกล้อีกหน่อย มันก็ยังคงมองด้วยท่าทางอยากกินอยู่
จนต้องเอามาประเคนที่ปาก เธฮถึงจะแดก เอ๊ย ดื่มใหญ่เลย
หลังจากเสร็จภารกิจ ก็นอนอ้าขาสบายใจ เหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ชวนให้พวกเราสงสัยว่า วันนี้มันขี้เกียจขนาดที่ไม่อยากจะวิ่งขึ้นข้างบนไปกินน้ำเลยเหรอ
แต่ก็ไม่น่าจะขี้เกียจขนาดนี้เลยนะ
เป็นหมาที่อ้วนอย่างเดียวจิงจิง เฮ้อ (-_-")

ไตรภาคของพี่หมี

ทั่วๆไปในหน้าฝน
เฮ้อ!! ช่วงนี้ฝนตก คะน้าโดนน้ำท่วมตายหมดสวนมั๊ง เลยราคาแพงซะจนไม่อยากใช้คะน้ามาทำราดหน้า
ราคาก่อนเลือกใบเสียออกกิโลละ 40 บาท เลือกออกซะครึ่งนึง กลายเป็นโลละ 80 บาท
ผักชีโลละ 200 บาท ใครอยากผูกคอตายใต้ต้นผักชีบ้างมั๊ย เผื่อข่าวอื้อฉาวจะทำให้มันราคาถูกลงได้บ้าง
ช่วงนี้พนักงานขายราดหน้าทุกคนเลยเบื่อเป็นพิเศษกับลูกค้าที่ชอบบอกว่า
...ผักเยอะๆๆ นะคะ แต่ไม่เอาพิเศษ เอาเส้นน้อยๆก็ได้.. มันจะรู้มั๊ยเนี่ยว่าเส้นที่มันบอกเอาน้อยๆเนี่ย โลละ 15 บาทเอง
แต่..ก็ขี้คร้านที่จะบ่น เพราะคะน้ามันก็คงไม่แพงตลอดไป ราคาก็คงขึ้นๆ ลงๆ ตามสภาพอากาศของการเกษตร
ได้แต่กล้ำกลืนน้ำตากับช่องว่างของกำไรที่ลดลง (-'_'-)
------------------------
ศุกร์ 11 ที่น่าตื่นเต้น
เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมามีเรื่องตื่นเต้นล่ะ
สาคร (ลูกน้องที่ร้าน) มันได้รถมอเตอร์ไซด์จากการที่ส่งฝาเป๊ปซี่ไปชิงโชค รู้สึกจะ fino อะไรเนี่ยล่ะ
แต่เด็กที่ร้านเรียก..อีโน่..
มันดีใจใหญ่ ตอนที่เห็นชื่อตัวเองในหนังสือพิมพ์ มันตบโต๊ะเกือบพังด้วยความตื่นเต้น
แล้วก็เอาหนังสือพิมพ์ที่มีชื่อตัวเอง ไปเที่ยวโชว์ตั้งแต่ร้านข้าวหมูแดงยันร้านข้าวขาหมู อิจฉามันกันใหญ่
ครั้งนี้ที่มันได้ก็ถือว่าเป็นความโชคดีของมันนะ แต่อีกส่วนหนึ่งต้องยกให้ความพยายามของมันด้วย
เพราะเจ้าทิด(ชื่อที่พี่หมีเรียก)มันส่งฝามาตั้งแต่..อืม..ม นานมากอ่ะ ตั้งแต่ของรางวัลเป็น
รถกระบะ โทรศัพท์มือถือ โทรทัศน์ กล้องดิจิตอล รถฮอนด้าcrv จนกระทั่งอีโน่เนี่ย
ไม่เคยได้เลยแม้กระทั่งรางวัลเล็กๆ ที่เค้าแจกเป็นพันๆ รางวัล
ทั้งๆที่การส่งฝาของมันเนี่ยน่าจะเรียกได้ว่า หลายกระสอบแล้ว
เก็บฝาของที่ร้านด้วย รึไม่ก็ขอข้างๆร้าน บางทีก็ต้องขอซื้อเค้า 2ฝาบาท
(รู้สึกว่าตั้งแต่เค้ารู้ว่ามันได้รถ ราคาจะขยับขึ้นเป็นฝาละ2บาทแล้ว)
คนที่ร้านก็แซวมันทุกครั้งที่มันหิ้วถุงฝาไปส่ง
..แต่นี้ต่อไป สายตาของทุกคนที่มองฝาเป๊ปซี่จะเปลี่ยนไป๋
ดีจังเนอะ(^o^)
-----------------------
วันนี้วันที่ 13
ไปแม่กลองมาอีกแล้ว เส้นทางสายเดิม ซื้อส้มโอเจ้าเดิม กินอาหารร้านเดิม
และ...คิดถึงคนเดิมๆ (แหวะ)

แม่กลองของเรา

เมื่อวานขับรถไปแม่กลอง กับอาม่า โกบ๊วย น้องวรลักษณ์ และอิคคิว บนเส้นทางสายบางนกแขวก ความสุขในการขับรถล้วนรวมอยู่บนถนนสายนี้ ถนนเรียบ ไม่มีรถ สองข้างทางเป็นสวนผลไม้ ---------- เฮ้อ------- อยากกลับไปอยู่แม่กลองจัง