วันนึง ที่เวลาเดินช้าจิงจิง

วันนี้คุณทำใครหล่นหายไปบ้างรึเปล่า?
ได้ยินบ่อยเหลือเกินกับคำพูดอะไรประมาณนี้
แต่ทุกครั้งก็จะมีคำตอบให้กับตัวเอง ประมาณว่า
ไม่ว่าจะเป็นคนที่หายไป หรือคนที่ยังอยู่กรูก็เลือกเองทั้งสิ้น จะบ่นไปทำไม
แต่วันหนึ่ง..
เมื่อกาลเวลาผ่านไป จนดูเหมือนแต่ละวันเวลามันเชื่องช้าอืดอาด
เหลียวมองรอบกาย ...นี่กูเหลือคนข้างกายกี่คน!!!!!
วันนี้คุณทำใครหล่นหายไปบ้างรึเปล่า?
คำถามนี้หวนกลับมาอีกครั้ง
ช่วงเวลาหนึ่ง จุดหมายดูเหมือนจะสำคัญมากกว่าอื่นใด
ในระหว่างทางที่แสนจะรีบร้อน จึงเผลอ(ขอย้ำว่า เผลอ)ทำใครหล่นหายไป
เมื่อนึกได้ก็จะบอกกับใครคนนั้นว่า รอตรงนี้หล่ะ เดี๋ยวกลับมารับ
หรือ..รำคาญน่า จะไปไหนก็ไป
เมื่อวันนึงถึงจุดหมาย เหลียวกลับไป(แต่วววว)
ใครเค้าจะรอ ทุกคนต่างก็มีทางของตัวเองทั้งนั้น
ช่ายยยซี้
แต่ก่อนไป เธอพร่ำบอกว่า เธอชอบเพลงนี้มากกกกกกก

อากาศ (ป้าง)
เธอเห็นว่าเป็นฉัน หรือเธอไม่เห็นมันอยู่เลย
บางครั้งละเลย เหมือนดังคนไม่เคย มีตัวตน
ขอร้องเธอมองฉันที นี่คือสิ่งที่มี มีจิตใจ
อย่าทำแบบนี้เลย แบบนี้เลย เหมือนฉันไม่เคยมีความหมาย
เธอไม่เคยสนใจ ไม่เคยเห็น
ก็เป็นแค่เพียงอากาศ แค่ลมที่พัด ไม่มีตัวตน
มีบางครั้ง ต้องเคลื่อนไหว เรียกร้องให้เธอสนใจ กลายเป็นสายลม
ไปพัดเธอ ไปพัดใจ เธอบอกว่าเย็นสบาย แต่ไม่เคยมองเห็น

กรูก็ไม่เคยมีอารมณ์จะซื้งกับเพลงนี้เลยอ่ะ
แต่ว่าตอนนี้ซึ้งแล้ว
...เอ่อ...จะสายไปไหมถ้าจะขอเป็นสายลมบ้างเนี่ย
พัดซ้ายที ขวาที(พร้อมกับพร่ำร้องว่า สนใจหน่อย สนใจหมีหน่อย)



ี้