ทัน-ตา-กำ

วันนี้ไปหาหมอฟันเพื่อขูดหินปูนตามที่นัดไว้ทุกหกเดือน
หลังจากทักทายคุณหมอ ก็นั่งลงบนเตียงปรับระดับสำหรับทำฟันที่โคตรพอดีตัว
หมอปรับเบาะให้เราเอนลงในท่านอน จากนั้นก็ปรับเท้าเราให้สูงขึ้น
ปรับหัวให้ต่ำลง แล้วก็ปรับเท้าอีก แล้วก็ปรับหัวอีก....
ตอนนี้เลยอยู่ในท่าเท้าชี้ฟ้า ...หัวปักดิน

คุณพยาบาลเดินเอาผ้ามาปิดตา สร้างความวิงเวียนให้กรูมากขึ้นไปอีก
กรู..ผู้ซึ่งมีอาการเวียนหัวกับการปรับเบาะของคุณหมอ
เริ่มรู้สึกเหมือนตัวไหลลง...ไหลลง
อยากบอกหมอว่า คุณหมอปรับเอาเท้าชี้สูงไปรึเปล่าก็ไม่ได้เพราะมีเครื่องมือทำฟันค้างอยู่ในปาก
หรือเราจะรู้สึกไปเอง เพราะหมอก็ยังคงทำงานได้
ผิดกับเราที่ยังคงเกร็งตูดไว้ตลอดเวลาเพราะกลัวไหล

สักพักหมอปรับเบาะให้ตั้งขึ้น พยาบาลเอาผ้าปิดตาออกแล้วบอกให้เราบ้วนปาก
ด้วยความมึน ....กรูบ้วนน้ำเลยอ่าง
โชคดีที่พยาบาลกับหมอยังคงสนใจการสัมภาษณ์วง "18 กะรัต"
ไม่มีใครเห็นน้ำที่ไหลเป็นทางจากความซุ่มของเรา
...ไม่มีใครสนใจกรูเลย T__T

เสร็จสิ้นภาระกิจการขูดหินปูน คุณหมอเอาฟันยางเคลือบฟลูออไรด์มาให้กัด
...รสชาติเปรี้ยวแปร่งๆ เหมือนเยลลี่ราคาถูกในกระปุกยาง
หมอบอกว่า..กัดแน่นๆ กัดแน่นๆ ปรากฏว่าเรากัดแน่นไป เร็วไป เลยงับมือถุงมือคุณหมอ
เสียงถุงมือดีดดัง..เผี๊ยะ! ตอนที่หมอดึงออกจากปากเรา 55555

ผ่านไปสี่นาที พยาบาลมาเอาฟันยางออก แล้วให้เราอมท่อดูดน้ำลาย
กำชับทิ้งท้ายว่า หลังจากนี้ครึ่งชั่วโมง ห้ามบ้วนปาก หรือกินอาหารใดใด
แล้วเราก็ลุกขึ้น ตอนนั้นเอง หัวก็ไปชนกับไฟเหนือเตียงที่หมอเอาไว้ส่องปากคนไข้
พยาบาลร้องกรี๊ด ขอโทษขอโพยที่ลืมเอาออก ลูบหัวเราใหญ่ถามว่าเจ็บมั๊ย
เราตอบว่า ไม่เจ็บ แต่ไฟน่ะแตกรึเปล่า แล้วก็เดินเซๆ ออกไป

บางครั้งรู้สึกว่าตัวเองซุ่มซ่าม ชอบเตะนั่น ชนนี่เป็นประจำ ขายหน้าจริงๆ....