ความสุข..ในร้านราดหน้า

ปีใหม่ที่ผ่านมาอยากทาสีร้านใหม่เพราะมีสีเหลืออยู่หนึ่งกระป๋องจากปีเก่า เสียดายสี กลัวมันจะเน่าเพราะอากาศร้อน หลังจากเรียกช่างคนสนิทมาตีราคา เบ็ดเสร็จเสียเงินเกือบห้าพัน

.......แล้วยังต้องซื้อสีเพิ่มอีกหนึ่งกระป๋อง

หลังทาเสร็จทำตัวเป็นหมีร่าเริงเห่อร้านใหม่อยู่คนเดียว ไม่เห็นจะมีใครหรือลูกค้าคนไหนจะสนใจว่าร้านมันใหม่ขึ้น สว่างขึ้น หรือเปลี่ยนไปอย่างไร เก็บอาการสำนึกเสียใจมาเล่าให้น้องเอ๋ฟัง มันกลับย้ำแผลด้วยประโยคคำถาม

........อ้าวนี่ทาสีร้านใหม่เหรอ

ช่างหัวสีใหม่มันละกัน -*-

และนี่คือร้านราดหน้า ปากซอยวัดพุธ ร้านที่เจ้าของร้านแสนภูมิใจ

ร้านที่ลูกค้าหน้าใหม่มักจะแปลกใจเวลาเห็นหมีตัวดำเดินกร่างอยู่ในร้านทำทีเป็นสั่งงานนั่นนี่ และคิดว่าไอ้เด็กล้างจานคนนี้อวดดีจัง....

ร้านที่เจ้าของร้านที่แสนภูมิใจในร้านตัวเอง...ไม่ค่อยอยู่ร้าน

ร้านที่ทำให้จ๊ะเอ๋กับต้นโอ๊คไม่เคยกินราดหน้ากับข้าวมันไก่ที่ไหนอีกเลย ไม่ใช่เพราะอร่อยสู้ร้านพี่มันไม่ได้ แต่มันโคตรเบื่อ

ร้านที่มีหมาน่ารักอยู่หนึ่งตัว แต่มีรูปร่างละม้ายคล้ายหมูเข้าไปทุกวัน

ร้านที่ลูกน้องถูกสอนให้ตอบลูกค้าว่า ..เจ้าของร้านไปธุระค่ะ...แต่จริงๆแล้วหลับอยู่ชั้นสอง

ร้านนี้สอนอะไรกรูมากมาย

เริ่มตั้งแต่ความอดทนและซื่อสัตย์ต่อลูกค้าเพราะสิ่งนั้นมันจะย้อนกลับมาเป็นความภักดีจากลูกค้าเช่นกัน

ความอ่อนน้อมถ่อมตนและให้ความนับถือผู้อื่นเพราะเค้าจะตอบรับเราด้วยสิ่งเดียวกัน

และจงรักในสิ่งที่ตัวเองทำความสุขในการทำงานมันจะค่อยๆตามมา

ที่สำคัญที่สุด...........จงมีความนับถือต่อตนเอง^^

เจ๊ลำดวนผู้ถูกทักว่าเป็นเจ้าของร้านอยู่บ่อยๆ

จันกับพี่อ้อย..กับหมี่กรอบ เขียงและไก่

โฆษณาหน้าร้าน

ลูกน้องที่รักทั้งสี่กำลังอุ้มวัตถุดิบ

เครื่องเคราที่เราให้

ล้างพวงทุกวันคับ

โต๊ะนี้ใหญ่ที่สุดในร้าน

จูดี้คอยต้อนรับลูกค้าอยู่ด้านหลัง