วันนี้..มีความสุขมั๊ย?

อืมม...มันเป็นเวลาที่ประจวบเหมาะ..
นั่นหล่ะคือคำที่กูใช้เพื่ออธิบายความเป็นไปของกูในตอนนี้
..ในเวลาที่คนเรามีความสุข เค้าจะนั่งนับมั๊ยนะว่ามันผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว
กี่วัน..กี่คืน..
..นั่นสิ ใครจะไปนับ เวลาแห่งความสุขมันมักทำให้เราลืมทุกสิ่ง
เช่นนั้นแล กรูจึงไม่เคยนับว่า เป็นเวลานานเท่าไหร่แล้ว
ที่ชีวิตอันสงบสุขของกูดำเนินมา...จำไม่ได้เลย
รู้แต่ว่า ตื่นนอนตอนเช้า ออกกำลังกาย กินข้าว ทำงาน
มีปัญหาก็แก้กันไปตามสถานการณ์ หรือตามยถากรรม

จนกระทั่งวันหนึ่งเกิดฟ้าผ่าเปรี้ยงลงกลางร้านราดหน้า
เมื่อพี่คิด มือขวาของกรู ผู้ควบคุมดูแลร้านให้มันเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น
..ขอลาออก ...ไปขายส้มตำ....ชิส์
ตอนนั้นคิดในใจว่า มันจะอะไรกันนักกันหนานะชีวิตกู
ขออยู่แบบสบายๆบ้างไม่ได้รึไง (เหมือนที่ผ่านมาลำบ๊าก ลำบาก)

เกิดภาวะเครียด โวยวาย หงุดหงิดอารมณ์เสียอยู่ 1 วัน แล้วกูก็ทำใจได้
..อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ไม่มีใครจะอยู่เป็นลูกน้องกูตลอดชีวิต
ไม่ออกวันนี้ วันหน้ามันก็ต้องออก ด้วยเหตุผลที่ยังมีเหลืออีกมากมาย
และมันก็เป็นเพราะลูกน้องเก่าๆ ของกูได้สอนไว้
จากการลาออกหลายครั้ง หลายคราของพวกมัน
และก็เป็นลูกน้องอีกเช่นกันที่ทำให้กูได้เรียนรู้ว่า
หากจะเชื่อใจใคร ให้ดูที่การกระทำ ไม่ใช่คำพูดหรือคำสัญญา
และมันก็เป็นผลพวงจากการที่กูมองโลกในแง่ดี
ที่จะทำให้ปัญหานี้เป็นโอกาสของการเปลี่ยนแปลงสิ่งใหม่ๆ มาสู่ร้าน

และในขณะที่คิดถึงประสบการณ์ต่างๆ อยู่นั้น
ใจกูก็พลันนึกถึงผู้หญิงคนหนึ่ง
ซึ่งในตอนนั้นเราเดินผ่านขอทานข้างถนน
แล้วเธอบังคับให้กูทำทานทั้งที่กูไม่ยินยอม โดยให้เหตุผลว่า
นี่มันเป็นวงจรอุบาทย์ เป็นการหากินของคนมือเท้าดีที่เอาขอทานมาบังหน้า
เป็นแก๊งค์.....และเริ่มจะร่ายยาว
เธอจึงหย่อนเหรียญของตัวเองลงกระป๋อง 1 เหรียญ แล้วหันมาถามกูว่า
"วันนี้เก่งมีความสุขมั๊ย ถ้ามีความสุขก็แบ่งความสุขของตัวเองให้คนอื่นบ้าง"
"ก็เท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องคิดมาก"

นั่นสิ..ไม่เห็นจะมีอะไรต้องคิดมาก..เมื่อมันถึงเวลาที่ต้องทำ
ก็ทำมันซะเท่านั้นเอง.....