พร้อมรึยัง?

ในรีดเดอร์ไดเจสท์ฉบับล่าสุดมีแบบสอบถามแนบติดมาด้วย
มันเป็นคำถามเกี่ยวกับสุขภาพและความรู้เกี่ยวกับโรคต่างๆ
คำถามแรกถามว่า อะไรคือปัจจัยสำคัญที่สุดในแง่ของการดูแลสุขภาพอย่างมีคุณภาพ
กรูตอบว่า จิตใจที่พร้อมจะดูแลตัวเองอย่างจริงจัง
เพราะหลายครั้งแล้วที่กรูพบว่า เพื่อนทั้งหลายที่บ่นเรื่องสุขภาพตัวเอง
กลับไม่มีใครที่อยากจะดูแลตัวเองอย่างจริงจังสักคน
และเหตุผลที่มาอันดับหนึ่งคือ ไม่มีเวลา และถ้ามีเวลาก็ขอนอนดีก่า
..อันที่จริงหมีอย่างกรูก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองมีสุขภาพดีเลิศสักเท่าไหร่
แต่อย่างน้อย หลังจากออกกำลังกาย และดูแลตัวเองในระดับที่ไม่ยุ่งยากเกินไปนัก
กรูก็พบว่าตัวเองไปหาหมอน้อยลง จากสามเดือนครั้ง ก็เป็นปีละครั้ง
..แล้วทำไมคนที่สูบบุหรี่ นอนดึก กินเป๊ปซี่แทนน้ำเปล่าอย่างกรูถึงได้กลับตัวกลับใจ

ทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้นในวันหนึ่งที่กูไปยึนในห้อง ICU เพื่อเยี่ยมยาย
ท่ามกลางซากสังขารทั้งหลาย กูหายายตัวเองไม่เจอ
เพราะภาพในใจของกูนั้นมีแต่ยายที่อารมณ์ดี ยิ้มแย้ม
แวบแรกที่เห็นยาย กูคิดเลยว่า ไม่อยากกลับมายืนในที่นี้อีก ไม่ว่านอนเอง หรือเยี่ยมคนอื่น
ไม่มีสถานที่ใดน่าหดหู่ไปกว่าห้องที่มีแต่คนนอนรอความตายอีกแล้ว

ผ่านไปสองปีกว่าแล้วที่กูเลิกบุหรี่อย่างเด็ดขาด
และผ่านไปสองเดือนกว่าแล้วที่ความพยายามเลิกน้ำขวดมานานปีประสบผลสำเร็จ
เฮ้อ..อยากบอกว่าเลิกกินน้ำขวดยากกว่าเลิกบุหรี่มากนัก
ถึงขนาดที่หมีอย่างกูเก็บไปนอนฝันว่ากินเป๊ปซี่ หลายครั้งทีเดียวเชียว
และทุก.ทุกเช้าก็จะหาอะไรง่ายๆกิน ก็เค้าว่าอาหารเช้าเป็นมื้อที่สำคัญที่สุดนี่นะ
ก่อนอาบน้ำก็เรียกเหงื่อสักครึ่งชั่วโมง แต่ก็ต้องแลกด้วยการนอนตื่นเช้าขึ้น
ก่อนนอนก็เล่นโยคะท่าง่าย.ง่าย ที่ฝึกเองได้ แล้วก็พยายามไม่นอนดึกเกินเที่ยงคืน
..ไม่ง่ายเลย แต่ก็พยายามทำทุุกวัน เพราะทำแล้วรู้สึกเองกับตัวเลยว่าดีจิงจิง
ดังนั้นเพื่อน.เพื่อนทั้งหลาย เรามาดูแลสุขภาพกันเถอะ
อย่าเอาสีข้างไถไปเรื่อย.เรื่อย แล้วบอกว่าไม่มีเวลา
แต่ถ้าใครทำอยู่แล้ว แล้วมีเรื่องดีดีเกี่ยวกับสุขภาพมากกว่านี้ก็บอกกรูบ้าง
อยู่กันไปนาน.นาน เถอะนะเพื่อนเอ๋ย อย่างน้อยก็อย่าตายด้วยความทรมาณจากโรคภัยเลย
..สาธุ