หมีเหนื่อยแล้วนะ

หลายอาทิตย์ที่ผ่านมาไม่สามารถลากตัวเองมาอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ได้
เพราะอากาศร้อนสุดสุด
และราดหน้ากับข้าวมันไก่ก็ขายดีสุดสุดเช่นกัน(ฮิ้ววววว)
อยากอัพบล๊อก อยากอัพบล๊อก ในใจมันร่ำร้องเช่นนั้น และยิ่งรู้สึกผิดเมื่อผองเพื่อนต่างก็เข้ามาปฎิบัติหน้าที่กันเรียบร้อยคนละหนึ่งบทความ
เอาวะ..ถ่างลูกกะตาเขียนสักประโยคละกัน แล้วก็ได้ออกมาแค่
...อากาศร้อนเกินไปเนอะ....ทำให้อีบัวเข้ามาโวยวายในคอมเม้นท์ไปหนึ่งยก
ดังนั้นวันนี้จึงตั้งหน้ามาสรุปความรู้สึกของพี่หมีที่ผ่านมาในรอบเดือนนี้ให้ฟังละกัน

....เรื่องที่แย่ที่สุดในรอบเดือนนี้ก็คือ อาการจิตตกที่เกิดเป็นประจำ
และท๊อปปิคของครั้งนี้คือ กูรู้สึกว่าพึ่งคนอื่นมากเกินไปโดยที่ตัวเองไม่รู้
พึ่งเค้าจนเป็นความเคยชิน
พึ่งเค้าจนเป็นเรื่องที่ต้องได้ ถ้าเค้าไม่ทำถือว่าละทิ้งหน้าที่
พึ่งเค้าจนวันนึงเค้าเอ่ยออกมาว่า ทำไมเค้าต้องมาทำให้ด้วย(ฟระ)
หลังคำพูดนั้น รู้สึกโกรธเค้ามาก
..แต่ในคืนนั้นรู้สึกโกรธตัวเองมากกว่า
โกรธที่รู้สึกว่าเค้าก็เสียใจที่พูดออกมา
โกรธที่รู้สึกโกรธในสิ่งที่ควรจะอภัย
และตอนนี้โกรธที่ปล่อยให้เรื่องนี้มันผ่านพ้นไปโดยไม่ได้จัดการอะไรสักอย่างและพูดคุยกันให้เหมือนปรกติ
...หลังจากเหตุการนี้ มันทำให้ตรูมองโลกเปลี่ยนไปอีกนิด
ทุกคนไม่ได้ดีไปหมดเหมือนอย่างที่เคยเป็น
มองเห็นบางคนที่ใจดีกับเราเพื่อหวังผลประโยชน์
และกับคนที่สนิทกัน ก็เกิดช่องไฟขึ้นในความสัมพันธ์ ช่องไฟเล็กๆนั้นเขียนไว้ว่า บางทีคนนี้อาจไม่ได้สนิทกับเราอย่างที่เคยคิด
มันเกิดอารมณ์อยากเก็บตัวอยู่ในกระดอง
เป็นความเอาแต่ใจตัวเอง ที่ไม่อยากเผชิญหน้ากับความเจ็บปวด ที่สร้างขึ้นเองคนเดียวในหัว

...นั่นหล่ะ 1 เดือนที่ผ่านมา
แต่อารมณ์หมีก็ขึ้นลงเป็นปรกติ
เป็นอารมณ์ที่เรียกว่า..สมหมี... เหมือนที่เคยคุยกับบัว
ดังนั้นตอนนี้
หมีอารมณ์ดีแล้ว พร้อมจะยิ้มให้ทุกคนอีกครั้ง พลังชีวิตยังเหลืออีกเยอะ