อยากลืม

สี่วันที่ผ่านมาพยายามจะเข้าblog แต่เข้าไม่ได้ ทั้งๆที่เป็นช่วงเวลาที่อยากเขียนและอยากเล่า
พยายามแล้วพยายามเล่าก็ไม่สำเร็จจนคิดว่าคอมพ์เสีย ในที่สุดต้องยอมจำนนเมื่อโทรไปเช็คกับเพื่อนว่ามันก็เข้าไม่ได้เหมือนกัน
แต่วันนี้พี่เข้าได้แล้วอ่ะ ..หลินฮุ่ย.. แกจะรู้มั๊ยเนี่ย
ช่วงที่เข้าblog ไม่ได้เลยเข้าไปโหลดโปรแกรม google earth มาเล่นกะว่าจะหาแผนที่และโรงแรมในญี่ปุ่นแบบไม่ต้องเสียตังค์
เปิดโปรแกรม.......ลูกโลกก็ลอยขึ้นมา
เราก็ลากเม้าส์ไปที่...ตอนใต้ของประเทศไทย
...เกาะพงัน..
ก็แค่อยากรู้ว่า ฟูลมูนปาร์ตี้มันเป็นไง
หาดริ้นมันเป็นไง
หาดยาวมันเป็นไง
แล้วผู้คนที่นั่นหน้าตามันเป็นไง
......ทำมัยคนคนนึงแม่งถึงได้อยากอยู่จัง
ดูได้สักพักก็ได้สติว่า เราอยู่ประเทศเดียวกัน บนดาวดวงเดียวกัน แต่เราคงมาจากคนละโลก
...ถึงได้ไปกันไม่ได้..ช่างแม่งเถอะ

แล้วก็ลากเม้าส์ออกมาเพื่อที่จะกลับไปยังจุดหมายแรก....ญี่ปุ่น..
บอกตัวเองว่า เราควรมองไปข้างหน้า..ข้างหน้า(สะกดจิตตัวเอง)