ชีวิตที่ต้องพึ่งพา

มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในสมองตอนที่กำลังยืนล้างจานหลังบ้านที่มหาชัย เป็นความคิดที่แทรกตัวขึ้นมาท่ามกลางหมู่มวลความคิด ในเนื้อหาความคิดนั้นมีอยู่ว่า "ทำไมชีวิตกูวุ่นวายจัง"

ว่ากันตามความเป็นจริง คนหนึ่งคน เกิดมาเป็นลูกคนเดียว พ่อแม่ก็ใจเร็วทิ้งไอ้ลูกคนเดียวไปเกิดใหม่ตั้งนมนานหลายสิบปีแล้ว ไอ้เด็กคนนี้ก็เติบโตข้้ึนมา ไม่ได้เป็นภาระของสังคม มีอาชีพเป็นหลักแหล่งหาเลี้ยงตัวเองได้อย่างสุขสบาย

แค่ 1 คน กับ หมาอีก1 ตัว มันจะกินจะใช้อะไรกันมากมาย... นี่เป็นน้ำเสียงตัดพ้อของอาม่า ที่เอาไว้ด่าเราทุกครั้งเวลาเราติดงานวัน เสาร์ อาทิตย์
ลูกน้องก็บอก พี่เก่งทำงานเยอะแยะ เอาเงินไปเก็บไว้ที่ไหน
เจอหน้าญาติแก่ๆ ทีไรก็ถามว่า มึงมีเงินเก็บถึงล้านหรือยัง -___- เฮ้อออออ

มีคนเคยถามว่า ไม่เหงาเหรอพ่อแม่ก็ไม่มี พี่น้องก็ไม่มี เราคิดอยู่แป๊บนึงแล้วก็ตอบว่า ตอนเป็นเด็กเคยคิดว่าทำไมตัวเองถึงไม่มีพ่อแม่เหมือนคนอื่นเขา แต่เมื่อโตพอจนพึ่งตัวเองได้ความคิดแบบนั้นก็หายไป
ถามว่าเพราะอะไร...

เด็กๆ เมื่อมันไร้เดียงสา ชีวิตมันไม่เคยผ่านความยากลำบาก พออยากได้อะไรแล้วมันไม่ได้ มันก็ต้องร่ำร้องเรียกหาจากคนใกล้ตัว ซึ่งโดยธรรมชาติก็ต้องเป็นพ่อกับแม่ แล้วคนที่ไม่มีพ่อกับแม่อย่างเราเรียกร้องเอาจากใคร?
คำตอบคือ เราก็รู้จักและค่อยๆเรียนรู้ว่าไม่ควรเรียกร้องอะไร อะไรที่ทำเองได้ก็ทำเอง

ฟังดูน่ารันทดเนอะ...
แต่จริงๆแล้ว ชีวิตคนทุกคนไม่ได้เลวร้ายแบบนั้นทั้งหมดหรอก เพราะด้วยความเป็นลูกคนเดียวพ่อแม่ไม่อยู่เนี่ยล่ะทำให้เราถูกส่งไปอยู่หลายบ้าน หลายครอบครัว สิ่งนั้นเองทำให้เรารู้จักปรับตัวให้เข้ากับคนง่าย(ถ้าอยากทำ) กระตือรือล้นที่จะช่วยเหลือคนอื่นจนกลายเป็นนิสัย
การไปอยู่หลายๆบ้าน ทำให้เรามีน้อง(ลูกพี่ลูกน้อง)ที่แม้จะไม่ได้คลานตามกันมาเกิด แต่เราก็รักและสนิทกันไม่แพ้พี่น้องแท้ๆ ทั่วไป
การไปอยู่หลายๆบ้าน แล้วมันไม่ใช่บ้านตัวเองสักครั้งมันเป็นแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ที่ทำให้เราอยากมีบ้านเป็นของตัวเอง

กลายเป็นว่าเด็กที่เติบโตมาในครอบครัวเดียว มีพ่อแม่คอยดูแล ชีวิตเค้าก็เกี่ยวข้องอยู่กับผู้คนเพียงกลุ่มหนึ่ง แต่ในขณะที่ชีวิตเราดูเหมือนเปิดกว้าง ต้องเกี่ยวข้องกับผู้คนมากมาย
นั่นเป็นเพราะว่า กว่าคนๆหนึ่งจะเติบโตมาได้ขนาดนี้ มันต้องมีที่พึ่งทั้งทางใจ และทางกายมากมาย ในมิติของความสัมพันธ์ เมื่อได้รับมาก็ต้องคืนกลับจึงเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์

ใครเลยจะคิดได้ว่า เมื่อเกิดมาบนโลกนี้เพียงลำพัง ก็ต้องใช้ชีวิตและจากโลกนี้ไปเพียงลำพัง นั่นคงเป็นความคิดของหนอนผีเสื้อที่ต้องดิ้นรนในใยไหมไร้สังคมเพียงเท่านั้น

...ว่าแล้วก็เลิกฟุ้งซ่าน ล้างจานต่อจนเสร็จแล้วไปนอนไกวเปลต่อดีกว่า