ติด...

เกิดอาการ "คิดได้" ขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง ในวันที่ลืมโทรศัพท์ "ไอโฟน" ไว้ที่รถเชอรี่แล้วรู้สึกเฉยๆ ไม่ได้มีความรู้สึกกระตือรือล้นอยากจะกลับไปเอา

ก่อนหน้านี้สักหลายเดือน ในตอนที่เรายังมีแค่สมาร์ทโฟนธรรมดาใช้ การสื่อสารในสังคมออนไลน์ดูจะเป็นเรื่องไกลตัวสำหรับเรา จำได้ว่าเคยเอ่ยปากกับเดียว่า ถ้าจะให้จ่ายค่าอินเตอร์เนตเพื่อที่จะใช้เนตผ่านโทรศัพท์ได้เดือนละหลายร้อย สู้เอาเงินมาเก็บดีกว่า
...มาวันนี้กรูจ่ายเดือนละ 900 บาท เป็นค่า 3G โอ้พระเจ้าจ๊อด ...ใครจะเชื่อว่าไอ้หมีขี้งกจะยอมจ่าย

ไม่ได้แอนตี้ ไม่ได้ขวางโลก เห็นประโยชน์อยู่กับการออนไลน์ได้ทุกที่ทุกเวลา ใช้เองมาหลายเดือนก็ชอบ และติดใจในความสะดวกสบาย มารู้ตัวเอาตอนท้ายๆ ว่ารู้สึกเหมือนตัวเองจะสมาธิสั้น จิตใจพะวงอยู่แต่กับไอ้โทรศัพท์ กลัวใครทักผ่านแอพมาแล้วเราไม่รู้ ควักแม่งออกมาดูทุกๆ 5 นาที

เลือกคะน้าก็หยิบออกมาวางไว้ข้างตัว เด็ดคะน้าไปเหลือบตามองไป
ทอดหมี่ไปก็หยิบออกมาวางไว้บนโต๊ะ เผื่อใครทักมาได้จิ้มดูว่ากรูอยากตอบหรือเปล่า
เจอลูกค้ากวนทรีนก็ควักออกมาทวีตด่ามันผ่านสื่อออนไลน์
เข้าไปนั่งอึก็ควักออกมาดูสักหน่อยว่าเพื่อนเราอัพเดตอะไรผ่านเฟซบุ๊คบ้างหรือเปล่า

ศิริรวมลองคิดดูคร่าวๆ เราเสียเวลาไปกับการนั่งจ้องโทรศัพท์วันหนึ่งน่าจะหลายชั่วโมงอยู่ ...มันสมควรแล้วหรือ เหมือนตัวเองถอดจิตไปนั่งคุยอยู่อีกโลกแล้วละเลยเพิกเฉยกับโลกตรงหน้า โลกที่ตัวตนเราสิงสถิตอยู่ณ.ปัจจุบัน

ก็สนุกดีนะคุยกับเพื่อนผ่านแอพ แต่บางทีกรูก็อยากได้ยินเสียงมันมั่งอ่ะ
ตัวติ๊กเกอร์ก็น่ารักดี แต่บางทีกรูว่าเพื่อนกรูน่ารักกว่าอ่ะ

สิ่งที่สำคัญสุดคือ รู้สึกเหมือนตัวเองจะติดใจ "ไอโฟน" มากกว่าหนังสือคู่ชีพ เพราะเห็นๆ เลยว่าอัตราการอ่านหนังสือจากเดือนละสองเล่ม เหลือสองเดือนเล่ม

ช่วงเวลาที่ไม่มี "ไอโฟน" จึงเป็นช่วงเวลาที่สุขสงบในชีวิต เหมือนได้วิถีเดิมๆ ของตัวเองกลับมา
เลยเริ่ม "คิดได้" ว่า เอ...ทำไมกรูอยากได้ "ไอโฟน" หว่า เอ...หรือกรูจะขายมันทิ้งดีหว่า

สุดท้ายหมีบ้าก็แค่หัดรู้จักควบคุมตัวเอง ใส่ใจกับปัจจุบันให้มาก เดินทางสายกลาง ใช้เครื่องมือให้เป็นประโยชน์ ไม่ใช่ให้เครื่องมือมาเป็นสิ่งควบคุมตัวเราเท่านั้นแล^^