เพื่อนร่วมเดินทาง

หลายวันก่อนนั่งรถเพื่อน เป็นรถ4wd รุ่นพ่อ แต่สภาพการใช้งานยังดีเยี่ยม ปรกติที่พอตูดติดเบาะ เราสองคนจะมีเรื่องคุยเรื่องถกกันมากมาย ตั้งแต่เรื่องงานยันคนรัก แต่ครั้งนี้มันมาแปลก วันนั้นมันหยิบม้วนเทปคลาสเสตขึ้นมาแล้วบอกว่า "เมื่อวานกูรื้อของแล้วเจอม้วนนี้ คิดถึงมึงเลยเอามาไว้ในรถ เผื่อให้มึงฟัง" จากนั้นก็ยัดม้วนเทปนั้นลงเครื่องเล่น
เสียงกีต้าร์ในท่อนอินโทรของเพลง "อีกหน่อยเธอคงเข้าใจ" ของ เธนศ วรากุลนุเคราะห์ ดังเข้ามากรีดโสตประสาท พร้อมกับเสียงระเบิดหัวเราะของตัวเราเอง เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความหมาย แค่รู้สึกว่าทำอะไรไม่ได้นอกจากหัวเราะ
เราสองคนนั่งฟังเพลงกันไปเงียบๆ ตลอดเส้นทางการขับรถ เหมือนดึ่มด่ำ เหมือนรำลึก เหมือนต่างคนต่างมีเรื่องคิดในใจ

และเหมือนอารมณ์ตกค้าง หลังจากรถเพื่อนวันนั้นถ้ามีเวลาเรายังคงเข้ายูทูปเพื่อหาเพลงเก่าๆ ฟัง นั่งฟังไปก็คิดถึงช่วงเวลาเก่าๆ ที่เราผ่านมาโดยมีทุกๆบทเพลงเป็นเหมือนเพื่อนร่วมทางเดิน

บางครั้งรู้สึกเหมือนเพลงแต่ละเพลงมันเป็นเพลงประกอบช่วงเวลาแห่งชีวิต มันเหมือนมีเครื่องย้อนเวลาติดอยู่ในหัว โดยมีเพลงเป็นเครื่องนำทางพาเราย้อนกลับไปยังช่วงเวลานั้นๆ

ช่วงเวลาที่ไม่ว่าเพลงเศร้าเพลงไหนก็ช่างตรงกับชีวิตของกูเหลือเกิน ฮ่าาาาา(ระเบิดหัวเราะอีกครั้ง)

มีหลายคนบอกว่า ชีวิตก็เปรียบเสมือนกับการเดินทาง
มันเป็นการเดินทางที่ซ้อนทับการเดินทางของใครต่อใครหลายๆคน
เส้นทางเดินแห่งชีิวิตของเรากับของใครๆ มันอาจเกี่ยวพันโยงใยกันจนบางครั้งมันก็แยกไม่ออก แต่ทุกๆการเดินทางมันมีความทรงจำ ที่เราไม่เคยลืมเลือน ไม่ว่าเราจะเดินทางคนเดียว หรือเดินทางร่วมไปกับใคร...