ขอบคุณวันไข้ขึ้น

เคยไหม? นั่งครุ่นคิดหาคำตอบให้กับคำถามของตัวเองแล้วตอบไม่ได้
แล้วเคยไหม? นั่งสมมุติว่ามีคนอื่นมาถามคำถามเดียวกันนั้นกับตัวเอง แล้วดันเสือกตอบได้เป็นวรรคเป็นเวร
บางคนอาจคิดว่านี่เป็นอาการของคนว่างงาน
บางคนอาจบอกว่า ...ไอ้นี่แม่งบ้า
แต่บางคนอาจเข้าใจได้ว่า นี่เป็นอาการของคนปรกติทั่วไปคนหนึ่งที่พยายามหาคำตอบให้กับตัวเอง
...ก็เท่านั้น

เคยมีเพื่อนคนหนึ่งบอกว่า "มึงน่ะคิดมาก คิดวนไปวนมาจนบางครั้งก็สำเร็จความใคร่ทางความคิด แล้วก็ไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย"
....เจ็บปวดเหมือนโดนตบสักสิบยี่สิบครั้ง

คนหนึ่งคนเกิดมาบนโลกนี้ย่อมแตกต่างจากผู้อื่นเป็นเรื่องธรรมดา
ร้อยพ่อพันแม่ วิถีชีวิตที่แตกต่าง ความคิดย่อมแตกต่าง วิธีการย่อมแตกต่าง
พอเจอใครสักคนที่มีความคิดเหมือนตัวเองแค่กระผีก ...บางครั้งดีใจจนเนื้อในเต้นเร่าๆ

บางครั้งนั่งคุยกับคนแปลกหน้าเป็นเรื่องเป็นราวเพียงแค่ชอบหมาเหมือนกัน
ชอบหนังสือเล่มเดียวกัน ชอบหนังของผู้กำกับคนเดียวกัน ชอบเกมเหมือนกัน
คนล้านคน ล้านความคิด แต่บางครั้งหากเรามองดีๆ สิ่งที่เป็นต้นตอทางความคิดล้วนมาจากสิ่งเดียวกัน
จากนั้นค่อยแตกแขนงออกเป็นสิ่งละอันพันละน้อยตามแต่สภาพตัวตนของคน

เราทุกคนล้วนย่อมอยากมีความสุข แต่สิ่งที่ให้ความสุขกับแต่ละคนได้มันกลับไม่เหมือนกัน
เราทุกคนล้วนอยากรวย แต่ระดับของความรวยในความคิดของแต่ละคนก็เป็นจำนวนเงินไม่เท่ากัน
เราทุกคนล้วนอยากออกเดินทางแสวงหา แต่จุดหมายคือที่ใดก็ล้วนแล้วแต่รสนิยม

วันนี้ว่างมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาในรอบหลายเดือน
ร้านหยุดเพราะพนักงานทุกคนป่วย
ตัวเองก็ถือโอกาสหยุดงาน หยุดคิด นอนดูหนังทั้งวันจนกระทั่งเย็นแล้วจึงคิดว่า
เอ..จริงๆแล้วสิ่งที่ต้องการมากที่สุดในชีวิตของตัวเองนั้นคืออะไร

ต้องการความสุข แล้วความสุขหน้าตาเป็นแบบไหน ทำยังไงถึงจะมีความสุข แล้วต้องการความสุขแบบชั่วครั้งคราวหรือต้องการแบบตลอดไป
...แล้วมันมีหรือเปล่า ไอ้ความสุขตลอดไปเนี่ย
แล้วต้องทำยังไงถึงจะมีความสุขวะ?
แล้วตอนนี้กรูมีความสุขอยู่หรือเปล่า?

ก็อย่างที่บอกตั้งแต่ต้น ถามตัวเองเท่าไหร่ก็ไม่ได้คำตอบ จนสุดท้ายต้องสมมุติหน้าเพื่อนขึ้นมาคนหนึ่งแล้วให้มันถามเรากลับ
....ตอบได้เป็นวรรคเป็นเวรจริงๆ

ขอบคุณอาการหวัดที่ทำให้หมีบ้าตัวหนึ่งเพ้อได้ขนาดนี้ นานๆป่วยทีก็ดีเหมือนกัน ....เนาะ^^