หัวใจ..ยินยอม

ท่ามกลางคืนวันที่ผันผ่าน ในชีวิตของคนคนหนึ่งมักจะมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นหลายครั้งหลายครา ในขณะที่คนบางคนกำลังจะเติบโต บางคนถูกปฎิเสธจากความฝันของชีวิต บางคนกำลังก้าวเดินซ้ำๆรอยเท้าของตัวเองในอดีตโดยไม่ยอมเปลี่ยนแปลง แต่บางคนอาจจะกำลังรอคอยโอกาสครั้งยิ่งใหญ่
..ทั้งในเรื่องของชีวิต และในเรื่องของความรัก

อยู่ดีดีก็เกิดความรู้สึกทึ่งในพลังของความทรงจำ สิ่งต่างๆที่อัดแน่นอยู่ในสมองของคนคนหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นริ้วรอยเว้าแหว่งของความเศร้า อารมณ์หฤหรรษ์ของความสุข สีสันของภาพ แสง กลิ่น รส ...หรือรอยประทับ สิ่งเหล่านี้ซุกซ่อนอยู่ตามหลืบร่องของรอยหยักแห่งสมอง แต่ตัวคัดกรองความทรงจำนั้นใครเลยจะปฏิเสธได้ว่า ...คือหัวใจ หัวใจที่เล็กเท่ากำปั้น แต่บีบเต้นคั้นเลือดอยู่ที่กลางหน้าอกของเราตั้งแต่เกิด รับรู้ความเจ็บปวดมากกว่าสมอง ถูกเค้นจากการกระทำและคำพูดที่บางครั้งทำเอาใจสั่นและเต้นไม่เป็นจังหวะ
...มากมายจนบางครั้งรู้สึกเหมือนหัวใจอยากจะหยุด แต่สมองกลับยังคงทำงานต่อ

ริ้วรอยแห่งอดีตมันไม่เคยฆ่าใครให้ตาย เพราะถ้าเรายังมีวันนี้นั่นหมายความว่า ริ้วรอยเหล่านั้นแปรเปลี่ยนสู่แผลเป็นซีดจางที่รอวันลบหาย ปัจจุบันที่เรายืนอยู่ตรงนี้กำลังสร้างตัวเองขึ้นใหม่ และซอกหลืบแห่งความทรงจำกำลังถูกบันทึก

การเปลี่ยนแปลงของคนคนหนึ่ง จึงมาจากการที่สมองสั่งการ หากแต่หัวใจต่างหากที่เป็นฝ่ายยินยอม
...ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของชีวิต หรือเรื่องของความรัก