ลมหนาวกับน้ำชา ...พาใจเตลิด (เรียกสั้นๆว่า ..ว่าง)

กับอาการที่อยู่ดีดีก็นั่งเหม่อ ถอนหายใจ บางครั้งก็ยิ้มละไม และอาจเผลอหัวเราะออกมา เดี๋ยวก็อารมณ์ดี แต่เดี๋ยวก็เปลี่ยนเป็นอารมณ์เสียหน้าบึ้งโดยไม่มีสาเหตุ และบางครั้งอาจดูเหมือนกำลังใช้ความอดทนกับเรื่องบางเรื่อง ..อย่างที่สุด

อาการแบบนี้ ดูเผินๆ อาจเหมือนกำลังจะบ้า แต่จริงๆแล้ว ...เค้า-แค่-อาจ-จะ-กำลังมีความรัก ความรักที่เค้าว่ากันว่าเป็นเรื่องที่ดี ทำให้หัวใจเต้นแรง เกิดอาการวูบวาบในหัวใจซ้ำๆกันหลายครั้ง จนดูเหมือนจะเป็นโรคหัวใจรั่ว ...เค้าถอนหายใจแบบคนที่มีความสุขและอมทุกข์ไปพร้อมกัน รู้สึกว่า..ความรักเปรียบเสมือนระลอกของลมหนาว ที่บางครั้งทำให้อยากกอดรัดใครสักคนจนแนบแน่น แต่บางครั้งก็อยากจะอยู่เงียบๆเพียงลำพังเพื่อรักษาใจ

เค้าคิดได้ว่า ...ความรักทำให้ประสบการณ์ในชีวิตเพิ่มสีสัน ทำให้เรามองเรื่องต่างๆที่ผ่านเข้ามาในแต่ละวันได้หลายมุมมอง ไม่ว่าตอนที่กำลังจะมีความรัก จมดิ่งอยู่ในความรัก หรือผิดหวังจากความรัก

รักใครสักคนเป็นเรื่องที่ดี ...เค้าบอกกับตัวเอง ถ้ามันไม่ทำให้เราต้องทำร้ายตัวเอง เพราะบางครั้งการที่เรารักใครบางคนมากเกินไป มันเป็นการพาตัวเองโดดลงไปในบ่อโคลนขุ่นเหนียว ไม่เห็นก้น ไม่เห็นฝั่ง ไม่เห็นใคร ...เห็นแต่ตัวเองที่กำลังแหวกว่ายไปอีกฝากฝั่งอย่างยากลำบาก อีกฝาก..ที่มีคนที่คาดหวังให้รักตอบยืนมองอยู่ และอาจจะไม่รับรู้ึถึงความรู้สึกใดใด

รักใครสักคนเป็นเรื่องที่ดี ...เค้ายังคงบอกกับตัวเอง แต่ความรักที่ทำให้วูบวาบทุกๆครั้งที่รู้สึกถึง..รัก มันเกินหัวใจจะรับไหว เค้ากลัวหัวใจที่อ่อนแอจะล้มเหลว ความรักมันต้องเป็นแบบนี้ตลอดเลยหรือไงนะ ...เค้าถามตัวเอง

จะมีไหมนะความรักที่ทำให้เรามีความสุขได้ทุกวัน ...เค้าถามตัวเองเหมือนคนช่างฝัน ก็ความรักแบบนั้น ...คือความรักที่อยากจะมี

จากคนที่มีความรัก ...แม้จะไม่มีคนรัก