ก่อนออกเดินทางได้มีโอกาสคุยกับเดียผู้ซึ่งกำลังจะเดินทางไปบาหลี เดียบอกว่าค่าใช้จ่ายที่เราจ่ายไปในระหว่างการท่องเที่ยวถือเป็นค่า..เสริมสร้างประสบการณ์ชีวิต...ณ.ตอนนี้พี่ขอเพิ่มอีกอย่างคือ มันเป็นการจ่ายค่า...เสริมสร้างภูมิคุ้มกันให้จิตใจในระดับนึง
ขอบคุณเชอรี่ ผู้ที่พยายามหาที่เที่ยวและรู้ว่าพวกเราควรจะไปไหน และสรรหาที่พักที่มีวิวสวยที่สุด
ขอบคุณนุ่น ผู้ที่ไม่เคยบ่นไม่ว่าหมีบ้าตัวนี้จะกระทำย่ำยีรถคันใหม่มันขนาดไหน
ขอบคุณทั้งสองคนสำหรับความตื่นเต้นประหลาดใจ ในคืนวันที่สาม ย่างเข้าวันที่สี่ กับเค้กก้อนเล็กๆ เสียงร้องเพลงอวยพรวันเกิด และอ้อมกอดที่อบอุ่น
ขอบคุณสำหรับการดูแลเอาใจใส่ตลอดการเดินทาง กูรู้ว่ามึงแคร์กูเสมอ.....(แม้ว่าจะขี้ลืมระดับชาติก็ตาม)
ณ.ชื่นใจเฮาส์ ตอนกลางคืน ภาพนี้จะไม่เกิดขึ้นถ้านุ่นไม่เมาแล้วบังคับให้กรูถ่ายให้สำเร็จ
ยามเช้า ณ.ชื่นใจเฮาส์
ณ.มุมโปรดในชื่นใจเฮาส์ ไม่ว่ายามกลางคืน หรือกลางวัน
สองสาวผู้โต้เถียงกันตลอดเวลา ในขณะที่พายเรือเป็นวงกลม 
ความแรงของสายน้ำ ณ.ห้วยซองกาเลีย
ถ่ายรูปแบบขี้เกียจๆ ในรถ ระหว่างทางไปชายแดนพม่า 
เจดีย์พุทธคยา มองภาพนี้ทีไร นึกถึงหนังเรื่อง ID4 ทุกที
วัดวังวิเวกการามเก่า ที่ณ.ตอนนี้จมน้ำ เห็นแต่กำแพงโบสถ์โผล่ขึ้นมา
ที่เห็นแต่ยอดนี่คือ หอระฆังเก่าของวัดวังวิเวกการาม 
หมารู มันโผล่หน้าอยู่อย่างนี้ตลอดเวลาที่เราไปพักอยู่แถวนั้น มันคิดอะไรอยู่น๊า..อยากรู้จัง
หมอกยามเช้าแถวสะพานมอญ
สะพานมอญที่เก่ามากจนเจียนพัง
เรา...สามคน ณ.เวลาที่สุขสงบที่สุด ไม่ทะเลาะ ไม่เมา ไม่ตบตีกัน ไม่.......
เดินตามเชอรี่ต้อยๆ กลัวมันหาย 
พระอาทิตย์ตกดินหน้าห้องพัก สวยจับใจ จนอยากย้ายมาอยู่แถวนั้น 
เขื่อนเขาแหลม..ไม่มีอะไรขาย ไม่มีคน มีแต่ลิงกับสันเชื่อน 
3 comments:
มัวแต่ดูอีแจ๊ค ลืมเห็น blog นี้ โอ๋ โอ๋ มากอดมา อย่างอนนะ จิ๊ จิ๊
จริงๆจะบอกว่าเป็น 1 ในทริปการเดินทางที่กรูประทับใจมากอันดับต้นๆ เลยละ เพราะมันไม่ใช่แค่สถานที่ที่ไป แต่มันเป็นคนที่เราไปด้วยตะหาก ขอบใจมรึงเช่นกันที่เป็นที่พึ่งให้กับปลาทองสองตัวได้ทุกอย่าง และขอบใจที่เข้าใจนังร้ายผู้ใจดี(ลึกๆ) อย่างนังนุ่นและทำให้ัมันหุบปากได้ (ในหลายๆครั้ง) ดีใจที่มีมรึงไปด้วย สนุกมากกก
ทำเป็นพูดดี..ชิส์
post ไว้ตั้งแต่วันที่ 7 ผ่านไปจะยี่สิบวันละ
เพิ่งจะเห็น..ใช่ซี๊.....
อุ๊ย หมีงอนน ^ ^
Post a Comment