แว๊บนึง ของความจำ

โอยยย เหนื่อยอ่ะ
อันนี้เป็นประโยคหากินช่วงนี้เลย เนื่องจากลูกน้องได้ลาออกไปหนึ่งคน
ตอนนี้พี่หมีเลยต้องลงมานั่งเฝ้าร้าน ทำงาน ทำตัวเป็นคนดี ยิ้มแย้มแจ่มใสต้อนรับลูกค้า
ไม่มีเวลาที่จะมานั่งกระดิกนิ้วอยู่หน้าคอมพิวเตอร์อีกแล้ว
อันนี้ก็บอกไว้ เผื่อว่าเพื่อนๆเข้ามาแล้วเห็นกูไม่อัพบล๊อค จะได้รู้ว่ากูไม่ได้ตาย หรือหายตัวไปไหนนะจ๊ะ

ช่วงนี้คิดถึงเพื่อนเก่าๆ (ที่มีอยู่น้อยนิด) อันพาลทำให้คิดถึงคนเก่าๆขึ้นมาอีกแล้ว
ทำให้อยากรู้ว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนกันมั๊ย?
ที่เวลาเราคิดถึงใครสักคนหนึ่ง มันก็จะมีความทรงจำ เป็นเหมือนกับประโยคบอกเล่า
เหมือนกับคำขยายใต้ภาพของคนนั้น เหมือนกับเวลาที่พี่หมีคิดถึงจูดี้ ก็จะคิดถึง
..จูดี้ วันที่ยังไม่ได้อุปการะมัน แต่มันก็เพียรพยายามเข้ามานอนในร้านเสมอ (นอนท่าน่าเกลียดด้วย)
..น้องวรลักษณ์ คิดถึงหน้าที่ไม่ค่อยเข้าใจของน้องวอ ในวันที่เรายื่นคำขาดว่า ห้ามเรียกพี่ว่า "เจ๊เก่ง" อีกต่อไป
..จ๊ะเอ๋ คิดถึงวันที่เราถีบมัน แล้วมันถีบกลับ วันนั้นทำให้เรารู้ว่า น้องกูเริ่มเป็นวัยรุ่นแล้ว
..บัว คิดถึงวันแรกที่เจอกันแล้วมันชวนแพรไปถอดรองเท้า ตอนที่เราหันไปมองเท้ามัน
..อาม่า คิดถึงวันที่นอนตื่นตอนเช้ามืดที่บ้านแม่กลองในหน้าหนาว แล้วเห็นอาม่าใส่ถุงเท้า กางเกงขายาว หมวกไหมพรม
..โกบ๊วย คิดถึงวันที่เดินข้ามถนนที่อนุเสาวรีย์ชัย แล้วเห็นโกบ๊วยวิ่งลงมาจากรถแท๊กซี่ เพื่อตามหลานเลวที่หนีออกจากบ้าน
..พี่ป๊อป คิดถึงวันแรกที่เราแต่งตัวสุดหล่อเพื่อไปขอฝึกงาน แต่เจอ บ.ก. หัวยุ่ง ตัวดำ ลากรองเท้าแตะ
..เชอรี่ คิดถึงวันที่กูอกหักครั้งร้ายแรงในชีวิต แล้วเราสองคนก็โดดเรียน นั่งรถเมล์ไปจนสุดสายด้วยกันที่บางนา
..แอ้ คิดถึงวันที่นั่งบนม้าหินอ่อนในสวนดุสิต แล้วแอ้เล่าเรื่องเพื่อนๆ ที่โรงเรียนสตรีภูเก็ตให้ฟัง
แล้วคุณๆ ทั้งหลายล่ะ เป็นกันบ้างป่าว อยากรู้อ่ะ แบ่งปันกันบ้างสิ